Zijn acteercarrière begon vrijwel geheel bij toeval. Tot hij bijna elf jaar oud was, had hij geen enkele belangstelling voor het theater en had hij zelfs nog nooit een toneelvoorstelling bijgewoond. Zoals hij zich later herinnerde: "Het eerste wat ik ooit over theater wist, was toen ik een rol kreeg in een toneelstuk. Daarvoor had ik er nog nooit van gehoord."

Op de openbare lagere school werd hij gecast als de Piratenkoning in een opvoering van The Pirates of Penzance. Na slechts twee of drie repetities werd hij echter ernstig ziek door een hartkwaal. Hij lag zes maanden aan bed, knapte drie weken op en kreeg daarna opnieuw een terugval van twee maanden. Daardoor moest hij de voorstelling volledig missen, al behaalde hij wel zijn diploma. Omdat de artsen vreesden dat de aandoening fataal kon aflopen, adviseerden zij zijn ouders hem niets te weigeren. Terugblikkend vertelde hij met enige humor: "Mijn ouders mochten me niets weigeren, uit angst dat het me zou doden... Dus werd mijn woord wet."

Hoewel zijn ziekte zijn toneeldebuut verhinderde, hadden die paar repetities een blijvende indruk op hem gemaakt. "Ik had genoten van die drie of vier repetities," herinnerde hij zich. "Ik vond de aandacht leuk. Ik hield van het hele idee van doen alsof." Vastbesloten geen nieuwe kans voorbij te laten gaan, sloot hij zich aan bij de toneelvereniging van de Townsend Harris High School.

Zijn eerste optreden op de middelbare school onthulde meteen zijn natuurlijke komische talent. Larry gaf later grif toe dat hij door het toneelvirus werd gegrepen toen hij met de toneelvereniging van zijn school meespeelde in George Kelly's The Show-Off. Tijdens een reeks Franse kluchten verscheen hij als eerste en helemaal alleen op het toneel. Geconfronteerd met een stil publiek en niet goed wetend hoe hij moest beginnen, bedacht hij ter plekke een klein komisch stukje: hij deed alsof hij een denkbeeldige vlek probeerde weg te wrijven van een met een doek bedekte tafel. Toen de vlek maar niet wilde verdwijnen, keek hij om zich heen om te controleren of niemand hem zag, spuugde op de plek en wreef opnieuw. De zaal barstte in lachen uit. "Er klonk een enorme lachsalvo uit het theater," herinnerde hij zich. "Vanaf dat moment was ik, zoals ze in het vak zeggen, in mijn eigen hart een ster. Ik had mijn eerste lach binnen." Terugkijkend op dat moment voegde hij er enkel dit nog aan toe: "Ik belandde in de showbusiness." (8)

Terwijl hij nog op de middelbare school zat, maakte hij zijn acteerdebuut als een kwaadaardig jongetje in Ted Cott's WOR-radioserie The Ebony Elephant (WNYC).

Ook op school maakte hij opvallend snel vorderingen. Hij studeerde af aan de middelbare school op vijftienjarige leeftijd en begon nog vóór zijn zestiende aan het City College of New York (CCNY). Hij legde uit dat het destijds heel gebruikelijk was om leerlingen een klas te laten overslaan en grapte: "Dat waren de jaren... als een kind zelfstandig zijn neus kon snuiten, promoveerden ze hem. Ze lieten voortdurend leerlingen een klas overslaan. Ik besefte mijn eigen macht niet eens, dat kwam pas veel later." (8)

Terwijl hij nog student was, maakte hij tijdens de zomervakantie zijn Broadway-debuut in George Sklars anti-nazidrama Blood on the Moon. Aanvankelijk had hij slechts een kleine rol, maar onverwacht nam hij de hoofdrol over toen Alexander Scourby de productie verliet. Die ervaring overtuigde hem ervan dat natuurlijk talent alleen niet voldoende was. "Ik wist al dat ik moest leren. Ik moest studeren. Ik moest ergens heen om uit te zoeken waarom het werkte." Op zoek naar een professionele opleiding vroeg hij de regisseur van de productie om advies. Die antwoordde: "Ga naar mijn school. Het is de enige—de beste school die ik ken... Yale University. De Graduate School of Drama." Dat advies leidde hem naar zijn formele toneelopleiding aan Yale en vormde het begin van zijn professionele opleiding tot acteur. (8)

Dobkin was sinds zijn achttiende kaal. Hij had "vijf hoofden", het kale plus vier andere, afhankelijk van welke van de vier haarstukken hij opzette.

Op aanraden van de regisseur van het toneelstuk meldde hij zich aan bij de Yale School of Drama. Toegelaten worden bleek echter niet eenvoudig. Drie jaar op rij werd zijn aanvraag afgewezen en na de derde afwijzing besloot hij de moed op te geven. Het was zijn vader die hem overhaalde nog één laatste poging te wagen door naar New Haven te reizen en de school persoonlijk te vragen waarom hij was afgewezen.

Daar sprak hij met Yale-registrator Mabel Hastings. Zij legde uit dat de herhaalde afwijzingen niets met zijn talent te maken hadden, maar uitsluitend met zijn leeftijd. De Yale School of Drama was een graduate-opleiding waarvan de studenten normaal gesproken minstens vijfentwintig jaar oud waren, terwijl hij zelf pas zeventien was en die september achttien zou worden. Nadat zij had gehoord hoeveel professionele toneelervaring hij ondanks zijn jonge leeftijd al had opgedaan, vroeg ze hem aanbevelingsbrieven en bewijzen van zijn werk te verzamelen. Ze beloofde zijn dossier opnieuw aan de faculteit voor te leggen.

De faculteit besloot hem toe te laten op een proefperiode van negentig dagen om te beoordelen of hij het niveau van zijn oudere en meer ervaren medestudenten aankon. Hij bewees al snel zijn kwaliteiten en na slechts zestig dagen werd de proeftijd opgeheven. Financiële problemen bleven echter een voortdurende zorg. Omdat alle studiebeurzen en studentenbanen al waren vergeven toen hij arriveerde, moest hij andere manieren vinden om zijn opleiding te bekostigen. (8)

Aldus werd de veel te jonge Dobkin toch toegelaten tot de Yale School of Drama, waar hij een kamer deelde met een andere toekomstige regisseur, Richard Fleischer. Hij volgde er de beroemde Baker 47 Workshop aan Yale University en trok voor het eerst de aandacht van de professionele theaterwereld met de herneming van Merry-Go-Round van Albert Maltz en George Sklar. Tijdens zijn studie was hij in New Haven ook te zien in Keepers of the House (1939-40) en The King of Nowhere (1941-42). Hij onderscheidde zich bovendien als de jongste acteur ooit die de titelrol speelde in een onverkorte uitvoering van Hamlet. In zijn laatste academiejaar vestigde hij opnieuw een precedent door zijn masterproef te behalen met zijn eigen productie van Letters to Lucerne.

Nog vóór hij aan de toneelschool begon, had zijn optreden in Blood on the Moon voldoende indruk gemaakt om vertegenwoordigd te worden door de vooraanstaande New Yorkse theateragente Jane Broder. Na zijn afstuderen vertelde hij haar dat hij dringend geld moest verdienen. Ze bood hem twee mogelijkheden aan: een kleine rol als understudy van Paul Lukas in een nieuw toneelstuk van Philip Barry, of auditie doen voor de reizende productie van Lillian Hellmans Watch on the Rhine (1941-42)**. Nadat hij het stuk van Barry had gelezen, zei hij: "Ik geef het nog geen twintig minuten." Jane vond hem nogal arrogant, maar hij hield voet bij stuk: "Ik weet echt wel hoe ik een toneelstuk moet lezen, Jane." Liberty Jones verdween inderdaad al snel van het repertoire. Dobkin koos voor de tournee van Watch on the Rhine en verdiende daar zeven maanden lang zijn brood, uiteindelijk zelfs meer met het technische werk achter de schermen dan met acteren.

Zijn opleiding aan Yale bleek daarbij van onverwacht groot nut. Reizende toneelgezelschappen namen in elke speelstad vaak plaatselijke toneelknechten in dienst die weinig of geen ervaring hadden met het opbouwen van decors voor rondreizende producties. Dankzij de technische kennis die hij aan Yale had opgedaan, bood Dobkin aan om decors op te bouwen, lichtbruggen te hangen en na afloop de voorstelling weer af te breken. Zijn vakkennis maakte zoveel indruk op de chef-machinist dat hij een tijdelijke IATSE-vakbondskaart kreeg, waardoor hij zowel als Equity-acteur als toneelknecht kon werken. Gedurende enkele maanden van de tournee met vrijwel uitsluitend eendaagse speelbeurten verdiende hij meer met het opbouwen en afbreken van de productie dan met zijn optredens op het toneel. Daardoor kon hij beginnen met het aflossen van de schulden die hij tijdens zijn studiejaren aan Yale had opgebouwd. (8)

Daarna begon hij in New York en New Haven met wat radiowerk bij het Yankee Netwerk om zijn studies te betalen. Voor WOII verscheen hij op de regionale series van het Yankee Netwerk en in New York-gebaseerde series als Superman.

In de jaren 40 was Lawrence Dobkin betrokken bij menig radio shows. Hij bleek uiteindelijk deel uit te maken van die selecte stal van meer dan behoorlijk competente acteurs zowel in in hoofd - als bijrollen voor OTR, op wie regisseurs een beroep konden doen zonder rekening te moeten houden met de rol. Natuurlijk moest hij ook opdraven in een soap. Elke radio acteur die naam waardig was minstens in één soap te gast. Dobkin was in de cast van oervader en misschien zelfs meest populaire soap ooit One Man's Family (NBC-Radio, 1932-59) die een broeikast en stapsteen bleek te zijn voor menig beginnend acteur en actrice op weg naar het sterrendom. Honderden passeerden dan ook de revue in de "Barbour families" leven... en er was ook steeds ruimte voor meer.

Op 29 augustus 1942 trouwde hij met Frances Hope Walker, het koppel kreeg een dochter Debra.

Toen de Verenigde Staten in 1943 aan de Tweede Wereldoorlog deelnamen, werd Larry Dobkin opgeroepen voor de luchtmacht. Na zijn basisopleiding stond Dobkin gepland voor een opleiding tot boordschutter/radio-operator op een B-17, een gevaarlijke functie met een zeer lage levensverwachting. Kort voordat hij zou vertrekken, veranderde een toevallige ontmoeting in een officiersbar echter zijn toekomst. Tijdens een biertje buiten de kazerne ontmoette hij eerste luitenant Nathaniel Saltonstall, afkomstig uit de bekende familie Saltonstall. Toen Saltonstall ontdekte dat Dobkin aan Yale had gestudeerd en ervaring had met theaterontwerp, kwam hij erachter dat Dobkin via de decorafdeling van Yale ook kennis had opgedaan van camouflage. Daarom liet Saltonstall zijn orders wijzigen en werd Dobkin in plaats van naar de B-17-opleiding gestuurd om camouflage te onderwijzen in Atlantic City.

Dobkin kreeg de leiding over camouflagelezingen voor een groep van ongeveer zestig sergeanten en onderofficieren van de luchtmacht die terugkeerden uit de Stille Oceaan en zich voorbereidden op een officiersopleiding. Tijdens zijn lessen wezen zij erop dat de officiële handleidingen niet overeenkwamen met de praktische methoden die zij in de jungleoorlog hadden ontwikkeld. Met steun van zijn meerderen legde Dobkin hun ervaringen vast. In plaats van terug te keren naar zijn oorspronkelijke taken, kreeg hij de opdracht een nieuwe camouflagehandleiding voor de luchtmacht te schrijven op basis van dit materiaal. Terwijl zijn eigen eenheid werd uitgezonden, bleef Dobkin achter om het handboek af te werken.

Na voltooiing van het project kreeg hij verlof in New York. Kort daarna kreeg hij bevel zich binnen achtenveertig uur te melden in Greensboro, North Carolina, voor uitzending naar het buitenland. Bij aankomst ontdekte hij echter dat zijn oorspronkelijke eenheid al was vertrokken. Hij werd ingedeeld als vervangingssoldaat zonder vaste eenheid, verloor zijn rang en kreeg te horen dat hij spoedig naar Europa zou worden gestuurd.

Opnieuw greep het toeval in. In Greensboro ontmoette hij een majoor van zijn eerdere opdracht in Atlantic City, die hem opnieuw inzette voor een andere taak: het ombouwen van de officiersclub tot een volwaardig theater. Dankzij zijn opleiding aan Yale ontwierp Dobkin het lichtsysteem, verkreeg hij een draagbaar WPA-theaterregelbord en wist hij via zijn Yale-contacten professionele apparatuur van Century Lighting te bemachtigen.

In de laatste dagen voordat hij dacht naar het buitenland te worden gestuurd, stond Dobkin nog op een ladder om de theaterlampen te installeren toen een kapitein hem aansprak. De twee raakten onmiddellijk in discussie over theaterbelichting. De kapitein bekritiseerde Dobkins aanpak, terwijl Dobkin de basisprincipes verdedigde die hij aan Yale had geleerd. Hun meningsverschil eindigde in wederzijds respect en ze werden vrienden.

De kapitein vroeg vervolgens of Dobkin ervaring had met lesgeven. Toen Dobkin bevestigde dat dit zo was, werd hij opnieuw overgeplaatst als vaste kracht in Greensboro, North Carolina, waar hij verantwoordelijk werd voor oriëntatielessen voor nieuwe soldaten over hun rol en functie binnen het leger.

Tijdens deze periode raakte hij ook betrokken bij militaire radioproducties. De eenheid in Greensboro ontwikkelde zich tot een radioproductiegroep met acteurs, schrijvers, omroepers en een muzikaal ensemble. Hoewel Dobkin al enige radio-ervaring had opgedaan in New York en bij het Yankee Network in New Haven, vormde dit de basis van zijn verdere radiowerk tijdens de oorlog.

Toen Glenn Miller tijdens de oorlog verdween en zijn beroemde Army Air Force-bandproject stopte, werd Dobkins eenheid naar New York overgebracht om het verlies aan uitzendcapaciteit op te vangen. De groep werd Air Force Radio Propaganda Unit Number Two, gevestigd op Number One Park Avenue. Dobkin grapte later dat hun grootste gevaar daar niet vijandelijk vuur was, maar "van een barkruk vallen".

Hoewel hij gedurende een groot deel van de oorlog in de Verenigde Staten bleef, meldde Dobkin zich herhaaldelijk vrijwillig voor buitenlandse dienst. Hij was gefrustreerd door wat hij beschouwde als primitieve propagandaradio en verlangde naar een actievere oorlogsrol. Hij meldde zich aan voor een van de geplande driepersoonsploegen met draadrecorders die na de bevrijding in Frankrijk zouden worden ingezet om samen te werken met het Franse verzet. Het was zijn tweede poging om Frankrijk te bereiken; een eerdere poging vanuit Atlantic City was afgebroken.

Hij bereidde zich voor op deze opdracht, trainde om een team van drie man te leiden en haalde zijn middelbare-schoolfrans weer op, toen opnieuw een onverwachte gebeurtenis zijn plannen veranderde. Radio Propaganda Unit Number One in Santa Ana verloor zijn steracteur Lee J. Cobb nadat Cobb tijdens een feest problemen had veroorzaakt door de vrouw van generaal Henry H. Arnold te beledigen. De luchtmacht had daarom een nieuwe verteller nodig voor het programma Your Fighting AAF,  (ABC, 19 aug - 8 nov 1945) dat vanuit Los Angeles zou worden uitgezonden met verbindingen naar New York en San Francisco.

Ondanks zijn plannen om naar Frankrijk te gaan, kreeg Dobkin opdracht auditie te doen voor de rol. Aanvankelijk weigerde hij en hield hij vol dat hij aan de missie in Frankrijk wilde deelnemen, maar militaire bevelen kregen voorrang. Tijdens de auditie gebruikte hij zijn typische gewoonte om bij spanning woorden te herhalen, wat de verantwoordelijke officier aanvankelijk als imitatie opvatte. Toch werd zijn stem uiteindelijk beschouwd als de stem die het dichtst bij die van Lee J. Cobb kwam, en mevrouw Arnold koos hem voor de rol. (8)

In plaats van naar Frankrijk te worden gestuurd, werd Dobkin drie weken eerder dan gepland uitgezonden voor stemtraining. Daarmee begon een nieuwe fase in zijn militaire loopbaan, die rechtstreeks zou leiden tot zijn naoorlogse radiowerk en uiteindelijk tot zijn bekende rol als Ellery Queen.

In afwachting van zijn ontslag uit militaire dienst in 1946, trad hij ook op bij verschillende burgerlijke radio reeksen die vanuit New York voortkwamen waaronder The Carrington Playhouse  (Mutual, 5 feb - 26 sep 1946) geproduced en geregisseerd door een kameraad van bij de luchtmacht Perry Lafferty.

Dobkin begon zijn uitgebreide carrière in televisie in 1946, waarbij hij zowel werkte als acteur, verteller en regisseur. Hij speelde voor het eerst in een TV-film Laughter in Paris (WNBT New York, 17 feb 1946) en had een kleine rol in de educatieve TV-serie Your World (WNBT New York-NBC, 10 jun 1946).

In Bridgehampton regisseerde Lawrence Philadelphia Story (Hampton Playhouse, 2 jul 1946).

Een druk jaar want ook in de film maakte hij voor het eerst (zonder schermvermelding) zijn opwachting The Best Years of Our Lives (RKO Radio Pictures, 21 nov 1946) speelde hij een klant met hoed in de bank.

In januari 1948 werd Dobkin vervangen door Howard Culver: "Toen ik als stem van Ellery Queen, werd vervangen gaf niemand me informatie. Ze zeiden gewoon dat ik de volgende week niet meer hoefde te komen. Ze gaven nooit een reden. Ik had de rol twee jaar lang gespeeld ..."

"Televisie stond op het punt om door te breken  en wij herhaalden alleen maar Fred Allen's uitspraak over TV, 'Het zal wel weggaan zolang je er maar niet naar kijkt.' Dat terwijl wij nog steeds 'live herhalingen' voor de Oostkust deden drie uur na de eerste show. Het netwerk vermeed het maken van een opname om redenen die alleen voor hen  duidelijk waren. Of nog correcter ze vermeden om de opnames ook echt te gebruiken. Daar kwam ik achter toen ik me eens oversliep en pas na de herhaling wakker werd. In paniek telefoneerde ik het station, om te horen te krijgen dat ze de opname hadden afgespeeld." (9)

Het vertolken van Ellery Queen op beide kusten hielp hem bij het verwerven van rollen bij de in Hollywood gebaseerde radio reeksen.

Dobkin was "Lt. Matthews" in een ander misdaaddrama The Adventures of Philip Marlowe (CBS, 3 okt 1948 - 18 aug 1951, min. 28 x). De hoofdrol werd gespeeld door de goede acteur Gerald Mohr die overnam van Van Heflin.

Hij maakte deel uit van de dramatische avonturen-anthologie Escape (CBS, 11 jul 1948 - 29 jun 1954, min 32 x) alsook van Suspense (CBS, 15 jul 1948 - 23 aug 1959, min. 36 x). ***

In 1948 kwam NBC-Radio opzetten met iets wat nog nooit eerder was uitgeprobeerd. Het bood zijn luisteraars een bloemlezing drama's aan waaronder enkele grote werken in de fictieliteratuur die ook door scholen konden worden gesmaakt. Het kreeg de naam The NBC University Theater mee en bleef in de ether tot februari 1951. Dobkin maakt deel uit (NBC, 10 okt 1948 -  9 dec 1950, min. 18 x) van een select gezelschap acteurs uit film waaronder ook Angela Lansbury, Herbert Marshall en David Niven, alsook de radiosterren Lou Merrill, Paul Frees, John Dehner en vele anderen.

Ter afwisseling was Dobkin ook de aankondiger/acteur voor de avonturenreeks Rocky Jordan (CBS-Radio, 1948- 50) die het verhaal vertelt van een jonge Amerikaan die in Kairo een cafe uitbaat, hij wil niks liever dan in rust en vrede dit etablissement uitbaten maar geraakt zo betrokken bij andermans zaken dat hij detective wordt. Jack Moyles speelde de hoofdrol.

Dobkin was ook een lid van The Green Lama (CBS-Radio, 5 jun - 20 aug 1949) nog maar eens een avonturenreeks die een kort leven toebedeeld werd met Paul Frees als een Amerikaan die tien jaar in Tibet verbleef om een speciale krachten te ontwikkelen en bij zijn thuiskomst die krachten gebruikt om de misdaad te bestrijden.

In de detective series Yours Truly, Johnny Dollar (CBS, 7 aug 1949 - 13 nov 1960, min. 125 x) maakte Dobkin deel uit van de ondersteunende radiocast als "Pat McCracken" de man die Johnny zijn opdrachten geeft.

Zijn betrokkenheid bij Twelve O’Clock High (20th Century Fox, 21 dec 1949) kwam tot stand via een screentest en niet via een rol die oorspronkelijk voor hem was geschreven. Dobkin werd getest voor de rol die uiteindelijk door Dean Jagger werd gespeeld, namelijk die van generaal-majoor Harvey Stovall. Hoewel Dobkin indruk maakte op de studio met zijn optreden, besloot Fox uiteindelijk Jagger voor de rol te casten. Omdat men echter tevreden was over Dobkins werk, boden ze hem een andere belangrijke rol aan: die van de aalmoezenier, een sterke bijrol. Tijdens de productie werd de rol door regisseur Henry King tijdens de montage aanzienlijk ingekort. Tegen de tijd dat Dobkin in Florida aankwam voor de opnamen, vertelde de assistent-regisseur hem dat hij de tekst eigenlijk niet meer hoefde te leren, omdat het grootste deel van de scènes van de aalmoezenier was verwijderd. Uiteindelijk knipte King het personage volledig uit de definitieve film. Hoewel hij niet op het scherm verscheen, leverde de ervaring Dobkin toch iets op. Hij grapte dat hij de best betaalde acteur van de film was "per woord", omdat hij betaald was voor een rol die uiteindelijk helemaal geen tekst bevatte. (8)

Dobkin zat in vele afleveringen van Romance (CBS, 1 aug 1950 - 18 sep 1954, min. 12 x) en charmante bloemlezing met een romantische inslag, prachtig geschreven, geregisseerd en geacteerd maar zonder zijn eigen niche in radio te vinden. Als resultaat hiervan was het slecht sporadisch te horen en bleef soms weken aan een stuk uit de ether, waarbij het onmogelijk was om het vast luisterpubliek uit te bouwen, die het zo verdiende.

Dobkin was "Dave de sergeant" in nog een "shortie", nl. het politiedrama The Man From Homicide (ABC-NBC, 16 sep 1950 - 17 sep 1951, min. 8 x) met Dan Duryea als agent "Lou Dana".

Vanaf zijn derde verschijning in de reeks werd Larry Dobkin één van de zes "Archies", de rechterhand van de grote detective in The New Adventures of Nero Wolfe (NBC-Radio, 20 okt 1950 - 22 dec 1950, min. 8 x) waarin de wonderlijke Sydney Greenstreet al grommend succesvol misdaden oplost en er nog in slaagde om thuis te dineren.

Hij zal worden onthouden voor zijn (niet vermelde) rol van de zachtzinnige en rustige Rabbi in het origineel en ontroerende Angels in the Outfield (MGM, 7 sep 1951) waarin ook Bing Crosby een cameo deed net als baseball legendes Ty Cobb en Joe DiMaggio.

Vermits hij niet de typische kenmerken had van de doorsnee Hollywood ster (kalend en niet bijzonder gespierd) werd hij in films meestal als slechterik uitgespeeld. Maar in de nu klassieke sci-fi thriller The Day the Earth Stood Still (20th Century-Fox, 18 sep 1951) speelde hij een psychiater die probeerde de waaroms en waarvoors van de buitenaardse bezoeker genaamd "Klaatu" te achterhalen.

Dan was er ook het misdaadverhaal The Judge (CBS-Radio, 5 jun 1952) gestalte gegeven door John Dehner en waarin Dobkin een politieluitenant speelde.

Larry Dobkin maakte een aantal optredens in Gunsmoke (CBS, 7 jun 1952 - 12 maa 1961, min. 204 x) de zeer geliefde Western voorloper voor de televisieserie met dezelfde naam.

Rogers of the Gazette (CBS-Radio, CBS, 3 jul 1953 - 30 dec 1953, min. 4x) waarin ook Dobkin meedeed had als ster Will Rogers, Jr. as "Will Rogers", uitgever van een krant in een klein stadje in Georgia. Alhoewel de radioserie er nooit werd van beschuldigd zich te baseren op Rogers' brilliante podium stage ster/ filmster/ stripverhaal/ filosoof/ cowboy/ auteur/ columnist met de "ik heb nooit een man ontmoet had die hem tegenviel" vader was er toch een opmerkelijke gelijkenis tussen de twee op te merken.

Hij had een bijrol in Julius Caesar (MGM, 3 jun 1953) en was ook te zien in Cecil B. De Mille's epische The Ten Commandments (Paramount, 5 okt 1956) met Charlton Heston in de rol van Mozes.

Dobkin maakte ook zijn opwachting in diverse I Love Lucy shows  (CBS, 22 jun 1953 - 27 feb 1956, min. 3).

Naar verluidt beheerste Dobkin niet minder dan 25 verschillende dialecten. Dit talent hield hem bijna constant aan het werk. Onder de types die hij vertolkte zijn "algemeen Europees" (zo gelabeld zodat niemand zich beledigd zou voelen), Mexicanen, Italianen, Fransen, Duitsers, Russen, Indiërs en Joden.

In het televisieseizoen van 1957 - 1958 speelde hij een regisseur in de CBS sitcom Mr. Adams and Eve, met Howard Duff en Ida Lupino als (fictief) getrouwde acteurs wonend in Beverly Hills, Californië.

Hij trad op in een episode van de vroege gesyndiceerde series The Silent Service, gebaseerd op ware verhalen in de onderzeeër sectie van de Amerikaanse marine. In de aflevering "The Ordeal of the S 38" (Syndicated, 12 jul 1958) speelde hij de hoofdrol onder de naam Lawrence Bobdkin (sic) in de credits.

Dobkin speelde in het erg onderschatte Frontier Gentleman (CBS, 2 feb - 16 nov 1958, min. 18 x), het relaas van een Engelsman over leven en dood in "... de vroege jaren van "het Amerikaanse Westen.... " John Dehner schitterde in deze zowel goed geschreven als goed geacteerde serie die, jammer genoeg, in de ether verscheen gedurende de laatste jaren van de radio en de opkomst van televisie.

Kunst imiteert het leven in "The End of the World" (Trackdown, CBS, 9 mei 1958), waarin Lawrence Dobkin op opvallende wijze oplichter Walter Trump (!) speelt. Hij overtuigt een Texaans stadje ervan dat dodelijke meteoren om middernacht zullen inslaan. Als enige die hen kan redden, verkoopt hij "magische" metalen muren voor 50 dollar per stuk. Ranger Gilman doorziet de zwendel en arresteert Trump uiteindelijk wegens fraude en grootschalige diefstal. 

Hij was de 'levensechte' moordenaar "Dutch" Schultz in The Untouchables (ABC, 19 nov 1959 - 20 okt 1960, min.3) op TV.

In 1960, verscheen hij in de rol van Kurt Reynolds in "So Dim the Light" van de CBS anthologie serie, The DuPont Show met June Allyson.

Na bijna 18 jaar draaide Dobkins eerste huwelijk met Frances uit op een scheiding op 8 juni 1960. Op 24 juni 1961 trouwde hij met Joanna Barnes. Ze hadden elkaar ontmoet op de set van de Richard Diamond, Private Detective televisie show voor CBS. Dit was zeker zijn meest gepubliceerde huwelijk. Actrice Joanna Barnes was zeer uitgesproken, en in een krant uit 1963 werd gemeld dat Miss Barnes en haar man hun vrienden kozen uit de meer verfijnde persoonlijkheden van Hollywood in plaats van de glamourzoekers. "We blijven weg van mensen die bekrompen en saai zijn, of ze nu acteurs, loodgieters of dokters zijn," zei Joanna.

Het stel had ook een huis in Boston dat in 1634 was gebouwd en dat van Barney Oldfield was geweest. Het was enigszins Engels, had prachtige met de hand gesneden pilaren, en enkele antieke badkamers die moesten worden gesloopt, inclusief de leidingen. Gelukkig had Dobkin geleerd om decors en verlichting te ontwerpen en te bouwen aan de Yale Drama School. Dit kwam goed van pas bij de reparaties aan het huis. Echter, hij kreeg een kramp tijdens het schilderen van het plafond van de eetkamer. (1965)

In de 60's legde Dobkin zich meer toe op schrijven en af en toe regisseerde hij ook een film. Dus toen Dobkin, mid de jaren 60 van het grote en kleine scherm leek te verdwijnen was dit eerder een verschuiving naar voor naar achter de camera, een zeer succesvolle carrière als TV regisseur. "Ik merk dat ik erg geduldig ben wanneer ik regisseer. Ik ontdek dat ik een genezend mes pijnloos kan hanteren."

Hij verklaarde ooit dat hij de overstap naar regisseur maakte (1964) omdat "mijn hersenen veranderden in havermout." Dus gedurende drie jaar acteerde hij niet, behalve een verschijning in de aflevering van The Felony Squad (ABC, 10 apr 1967) die hij zelf regisseerde. Hij werd teruggelokt door een goede rol in CBS Playhouse in de aflevering "Do Not Go Gentle into the Good Night" (CBS, 17 okt 1967). Deze ondersteunende rol leverde hem meteen ook een Emmy nominatie op.

In juni 1966 regisseerde hij voor CBC een paar afleveringen van de tv-serie Seaway en ontmoette hij actrice Anne Collings.  Dobkin's tweede huwelijk met Joanna Barnes hield geen stand het koppel ging uit elkaar op 4 juli 1966 om uiteindelijk te scheiden op 16 januari 1967.

In 1968 werd hij genomineerd voor een Primetime Emmy Award in de categorie "Outstanding Performance by an Actor in a Supporting Role in a Drama" voor zijn vertolking van "Dr. Gettlinger" in de aflevering "Do Not Go Gentle Into That Goodnight" van CBS Playhouse (CBS, 17 okt 1967).

Later in 1968 ging Dobkin naar Zweden om een piloot te regisseren voor een serie Private Entrance, van het type Foreign Intrigue. De ster Gerald Mohr (die eigenlijk ook in Foreign Intrigue speelde) stierf echter plotseling (9 nov 1968) en het project werd sBovengezet. Dobkin bleef in Europa toen hij werd gecast als de assistent van generaal Patton in George C. Scott's tour de force Patton (20th Century-Fox, 4 feb 1970). Naar verluid mocht George van zijn vrouw enkel de film aannemen als Larry er ook was om hem van de drank te houden. Dat gedurende de vijf maanden filmen over de gehele wereld.

Als gevolg van zijn vaste relatie met actrice Anne Collings, kreeg het koppel een tweeling op 25 maart 1970 en trouwden daarna op 23 september 1972. 

Op televisie was Larry Dobkin te zien in menige series telkens in diverse bijrollen. Eén van de belangrijke rollen was die van massamoordenaar Gregory Praxas in de pilootfilm voor Streets of San Francisco (ABC, 16 sep 1972).

Dobkin schreef onder meer voor Tarzan (NBC, 24 maa 1967, min. 1), The Life and Time of Grizzly Adams, een zeer succesvolle tv-serie genaamd The Rifleman  (ABC, 24 jan 1961 - 7 mei 1962, min.2).

Hij en nog een ander acteur, Andrew Robinson, hebben de eer de enige te zijn die zowel afleveringen van Star Trek hebben geregisseerd als geacteerd. Dobkin regisseerde Star Trek ("Charlie X" NBC, 15 sep 1966) en speelde Klingon ambassadeur Kell in Star Trek: The Next Generation (Paramount TV, 25 mei 1991).

Tot zijn vele andere regisseurtaken op TV behoren, om er maar enkele te noemen:
77 Sunset Strip (ABC, 15 nov 1963 - 7 feb 1964, min. 8),
The Munsters (CBS, 24 sep - 17 dec 1964, min. 4),
The Big Valley (ABC, 17 feb - 28 april 1969, min. 2),
The Mod Squad (ABC, 29 dec 1970 - 18 jan 1972, min. 4),
Cannon (CBS, 31 jan 1973 - 28 jan 1976, min. 9),
Barnaby Jones (CBS, 25 maa 1973 - 1 okt 1974, min. 5),
Fantasy Island ("da plane! da plane!!!") (ABC, 10 feb - 22 dec 1979, min. 3),
Charlie's Angels (ABC, 19 sep - 3 okt 1979, min. 2),
The Waltons (CBS, 12 feb 1976 - 19 maa 1981, min. 17),
Freebie and the Bean (CBS, 6 dec 1980 - 14 sep 1981, min. 2),
Dynasty (ABC, 17 maa 1982, min. 1).

Na Fame (NBC, 30 nov 1985) stopte Dobkin met regisseren in 1985, maar bleef wel acteren tot aan zijn dood.

Als stemacteur droeg Dobkin bij tot het videospel Tom Clancy's Rainbow Six: Rogue Spear (1999).

Larry stierf aan hartfalen op 28 oktober 2002, in Los Angeles. Zijn lichaam werd gecremeerd en zijn as werd over zee verstrooid.

"De weinige van ons die nog overblijven,..." zei Dobkin over zijn radiodagen niet lang voor hij stierf, "... blijven elkaar maar zeggen dat we het nooit meer zo goed hadden als toen..."

Pagina aangemaakt 10 maart 2013  
Versie x2.2 - Laatste update 23 juli 2026