Bill Owen werd geboren op 1 februari 1931 als William H. Owen in Grand Forks, Zuid Dakota.  Familieleden maakten er graag de grap over dat "de "bills" of rekeningen altijd op de eerste van de maand arriveren". Grand Forks telde destijds ongeveer 20.000 inwoners.

Bills familie had een voorname juridische achtergrond. Zijn grootvader van vaderskant, John Hayes Owen, werd geboren in Belfast, Ierland, studeerde aan Trinity College in Dublin en emigreerde eerst naar Canada en later naar het Dakota-territorium, waar hij advocaat werd. Een beroemde zaak betrof de verdediging van een indianenhoofdman die een dronken man had doodgeschoten die zijn vrouw lastigviel. Hoewel velen een veroordeling verwachtten, betoogde John Hayes Owen met succes dat de hoofdman dezelfde wettelijke rechten verdiende als elke blanke burger. De vrijspraak werd naar verluidt met gejuich ontvangen in de rechtszaal, waardoor Bills grootvader een vroege voorvechter van burgerrechten werd. Zijn grootmoeder, Estelle Stevens Owen, schreef ook geschiedenis als de eerste vrouw die voor het Hooggerechtshof van South Dakota pleitte.

Ook andere familieleden hadden opmerkelijke carrières. Oom Henry Grattan Owen werd uiteindelijk assistent-procureur-generaal onder Tom Clark tijdens de regering-Truman. Neef Art Owen Jr. vloog tijdens de Tweede Wereldoorlog in P-51 jachtvliegtuigen, werd boven Frankrijk neergeschoten, ontsnapte met de hulp van Franse burgers, keerde terug naar Engeland en diende later als instructeur aan de Amerikaanse luchtmachtacademie.

Zijn vader was Owen T. Owen (geboren in Milbank, Zuid Dakota op 15 sep 1890) een buitengewoon atleet in atletiek aan de Universiteit van Noord Dakota waar hij afstudeerde in de rechten. Bill herinnerde zich foto's waarop te zien was dat hij 440-yard races met grote voorsprong won. Na zijn sportcarrière werd zijn vader een gerespecteerd advocaat en oefende hij samen met zijn oudere broer Henry Grattan Owen de advocatuur uit in Grand Forks. Hun advocatenkantoor, Owen & Owen, had hun zus Winifred in dienst als secretaresse; zij had zelf ook een rechtenstudie afgerond. Bill bezocht graag het kantoor van zijn vader in het plaatselijke bankgebouw. Vader zou verschillende publieke functies bekleden waaronder die van staatsbelastings-commissaris alsook die van voorzitter van het compensatiebureau voor werkmannen.

Bill's moeder Else Rohde Owen (geboren in Milwaukee, Wisconsin op 12 sep 1893) was de dochter van de oprichter van de Congress Candy Company, een grote fabrikant en verdeler van snoepgoed. Ze groeide op in een overwegend Duitstalige stad en sprak alleen Duits toen ze naar de eerste klas ging. Desondanks beheerste ze het Engels uiteindelijk zo goed dat ze lerares Engels werd. Ze had een diploma in huishoudkunde en hield ook toezicht op keukens bij jaarmarkten en soortgelijke evenementen. Ze was nadrukkelijk aanwezig bij sociale activiteiten en onderwijs.

Als kind speelde Bill ook graag knikkers, met name een spel genaamd "pothole", hoewel hij toegaf dat hij nooit ver kwam in knikkertoernooien.

In Grand Forks ging Bill naar de Wilder Elementary School. Hij en zijn broers verkochten er kranten (The Herald) in de straten van Grand Forks stad. "Ik ken daar nog een leuke anekdote over," zo vertelde Owen. "Toen ik er nieuwsjongen werkt viel ik op een dag in voor mijn broer door kranten te verkopen rechttegenover het Dacotah hotel. Dat was een echte belevenis voor mij, in die dagen was het gebruikelijk een krantenkop uit te schreeuwen en daarna "...dat en en veel meer in de Grand Forks Herald, lees er alles over." Die dag was ik aan het omroepen toen een tandarts de straat over stak en zei "Ik neem ze allemaal." Ik had toen ongeveer 10 kranten bij en ik vroeg hem of hij die voor iemand anders ophaalde. Waarop de tandarts antwoordde 'Neen, ik wil je alleen niet meer horen. Je maakt me horensdol.' "

In 1942 verhuisde hij als leerling in de zevende graad met zijn familie naar Bismarck in Noord Dakota. In 1948 in zijn laatste jaar op de Bismarck high school won hij de lokale Elks Foundation Scholarship wedstrijd.

Zijn liefde voor honkbal begon al in zijn kindertijd. Zittend in de zandbak deed hij alsof hij wedstrijden becommentarieerde terwijl hij de Grand Forks Chiefs, het team uit zijn geboortestad dat in de Northern League speelde, volgde. Hij bewonderde de grote radiocommentatoren van die tijd, zoals Harlow Wilcox van Fibber McGee and Molly en Don Wilson van The Jack Benny Program. Deze commentatoren inspireerden hem tot zijn levenslange droom om achter een microfoon te werken.

Bill nam in zijn jeugd niet alleen deel aan Amerikaanse voetbal, baseball, basketball, en atletiek maar was ook een gedreven visser, water en sneeuwskiër, en was bovendien een gediplomeerd piloot die op een dag zijn droom verwezenlijkte door uit een vliegtuig te parachuteren. Als zijn moeilijkste verwezenlijking gaf hij zelf het leren rijden op een éénwieler aan.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog, op elfjarige leeftijd, verkocht hij kranten op een straathoek en riep enthousiast de koppen. Op een dag kocht een tandarts aan de overkant alle overgebleven kranten op – niet omdat hij ze wilde lezen, maar omdat Bills bulderende stem zijn praktijk verstoorde. Bill beschouwde het incident altijd als een compliment.

Hoewel zijn moeder hoopte dat hij arts zou worden, schreef Bill zich in aan de USC als pre-med student, maar ontdekte al snel dat zijn hart bij de radio lag. Hij bezocht regelmatig de NBC-studio's op Sunset en Vine om de artiesten te zien optreden naar wie hij als kind had geluisterd. Langzaam overwon hij zijn natuurlijke verlegenheid, veranderde hij van studierichting en koos in plaats daarvan voor radio.

Hij was als atleet goed genoeg om geselecteerd te worden bij het junior varsity football team aan de Universiteit van Zuid Californië (USC) in Los Angeles. Hij zegt nog steeds een 'pijnlijke vinger' te hebben na New York Giants Football Hall of Fame lid Frank Gifford ooit te hebben getackled.  Bill beweert ooit freshman basketball voor de Trojans te hebben gespeeld in het truitje dat ooit toebehoorde aan Bill Sharman “Ik droeg misschien wel zijn truitje maar kon nooit in zijn voetstappen treden”.
Hij beschouwde zichzelf als een goede schutter en maakte ooit 113 vrije worpen achter elkaar tijdens een training, hoewel er geen getuigen aanwezig waren. Een van zijn favoriete basketbalherinneringen was hoe hij een voormalige speler van de Washington Generals versloeg in een potje HORSE (afstandschoten) na een onwaarschijnlijke afstandsshot over het hele veld.

Bill had een oudere broer, Jack, die een succesvolle reclameman werd in Chicago en later in New York bij het reclamebureau Foote, Cone & Belding. Jack was daarnaast ook acteur en verscheen in televisiereclames, verschillende films en een paar televisieproducties.

Een andere oudere broer, Owen Tudor Owen Jr., beter bekend als Tudor, had een nog grotere invloed op Bills leven. Tijdens de Tweede Wereldoorlog meldde Tudor zich als tiener aan bij de marine en diende in de Stille Oceaan, onder andere op de Filipijnen, waar hij veilig terugkeerde. Tijdens een verlof bezocht hij in uniform de klas van Bill in de achtste klas en beantwoordde talloze vragen van gefascineerde klasgenoten over het leven bij de marine. Tudor liet Bill ook kennismaken met veel van de interesses die zijn toekomstige carrière zouden bepalen, zoals honkbal, American football, klassieke radioprogramma's, oude films en het verzamelen van weetjes. Omdat Bills twee broers, Owen T. Owen Jr. ("Tudor") en Jack, respectievelijk in de Amerikaanse marine en het Amerikaanse leger dienden, was Bills familie compleet met vertegenwoordiging van alle drie de militaire onderdelen door zich aan te sluiten bij de Amerikaanse luchtmacht.

Hij was ook de uitgever van de "high school newspaper" (the Bismarck, North Dakota "Hi-Herald") en na drie jaar van pre-med studies aan de  University van Zuid-Californië, wijzigde hij zijn studies naar telecommunicatie. Dit tot groot ongenoegen van zijn moeder. Maar hij kwam tot zijn besluit nadat hij de live radio shows in Hollywood bijwoonde toen hij nog school liep.  “Ik zag wel dat ik geen acteur zou worden maar omroeper zag ik wel zitten,” zo vertelt Bill zelf  “Mijn helden waren de omroepers.”. Hij startte ook met omroepen aan de USC waar hij werkte voor de campus stations KTRU en KUSC-FM. He studeerde cum laude af aan de Universiteit van Californië in 1953.

Zijn militaire dienst heeft ook zijn carrière gevormd. Tijdens de Koreaanse Oorlog trad Bill toe tot de luchtmacht als vliegkadet. Na het einde van de oorlog werden veel aspirant-piloten overgeplaatst en Bill voerde routinetaken uit in het buitenland. Terwijl hij naar het American Forces Network luisterde, hoorde hij sportuitzendingen en deed hij met succes auditie voor een baan als commentator in Frankfurt. Dankzij perfecte timing, een presentator verliet net de dienst, kreeg Bill de baan. Hij presenteerde een dagelijks sportprogramma en reisde, in zijn eigen chauffeur, door heel Duitsland om honkbal-, American football- en basketbalwedstrijden te becommentariëren.

Tijdens zijn dienst ontmoette hij Rosemary Bobo uit Gray Court, Zuid Carolina, een lerares huishoudkunde. Het koppel huwde op 1 oktober 1955.

Midden de jaren 50 kreeg hij zijn eerste professionele functie voor het station KFYR in Bismarck, North Dakota, waar hij sportdirecteur werd, play-by-play sport uitzond en tegelijkertijd gastheer cowboy entertainer "Marshall Bill"  was in een zeer populair kindertelevisieprogramma. Omdat hij toch vooral met sport wou bezig zijn begon Bill nog wat aarzelend aan zijn rol van Marshall Bill waarbij hij jonge kijkers interviewde voordat hij Looney Tunes-tekenfilms of Hopalong Cassidy-westerns vertoonde.  Uiteindelijk ging hij er toch vol voor, toen Bill bvb. gevraagd werd voorop te lopen in de jaarlijkse rodeo parade, veruit de grootste gebeurtenis in  Bismarck-Mandan, oefende Bill het paardrijden zo dat hij op zijn best naar voor kwam, wuivend en snoepgoed naar de jongeren gooiend terwijl hij hen voorbijreed.
Er is zelfs sprake van een ongemakkelijk gespannen situatie met de geheime diensten in Bismarck in 1960 toen een man de presidentiële kandidaat John F. Kennedy met twee pistolen in elke hand tegemoet liep. Dit voorval gebeurde toen Kennedy Capitol City aandeed tijdens de campagne toer om er een interview af te leggen op het locale televisiestation KFYR. Gastheer Bill Owen droeg een sheriffs uniform compleet met twee speelgoedrevolvers. Net toen Kennedy de studio binnenliep kwam Owen hem tegemoet terwijl hij zijn 'six-shooters' rond liet draaien" ⁶

Een onvergetelijk moment tijdens een uitzending was toen de vrouw van een dokter stiekem een ​​Playboy-centerfold in zijn verjaardagsboek stopte als grap. Terwijl Bill zonder voorbereiding live de verjaardagswensen voorlas, sloeg hij onverwachts de pagina om bij de verrassingsfoto, waardoor hij even sprakeloos was, terwijl iedereen achter de schermen genoot van de grap.

Bill ging als omroeper werken bij WLW radio en TV in Cincinnati, Ohio in 1957. In 1958 - 1960 was hij de gastheer van een klassieke en licht klassiek muziek radioprogramma genaamd Music for You (700 WLW-AM) welke tot ieders verrassing de beat rock stations in luisterdichtheid klopte. “Rock was niet mijn sterkte,” zei Bill zelf.  Bill had een zeer gevarieerde smaak in muziek, en zou later nog zowel rock, pop, als big band formats aankondigen.

Tegen 1960 werd hij het sterrendom ingeschoten in de radio en tv industrie van New York City. Owen arriveerde in the Big Apple als dienstomroeper voor het radio-televisie station WABC. Op een zondagmorgen in de herfst van 1960, toerden Bill Owen en zes andere personaliteiten in New York City terwijl een fotograaf hen op de gevoelige plaat vastlegde, foto's aan Penn Station, bij de wolkenkrabbers en op de subway. “Het grappigste was nog dat WABC toendertijd één plaats hoger stond in de ratings dan de politieoproepen,” gaf Bill in een interview lachend aan “Er waren shows met Broadway deuntjes en er waren praatprogramma's. Er was geen samenhang in het format.” ⁵
Hal Neal, de toenmalige manager van het station en later ook voorzitter van ABC Radio, had besloten dat Top 40 muziek tot hogere kijk-en luisterdichtheid zou leiden, ondanks het feit dat WMCA en WINS dat format als gebruikten. "Wat toen gebeurde was dat WABC voor een revolutie zorgde op de Amerikaanse radio."

“Ik ben altijd een prater geweest,” voegde Bill nog toe als het over zijn omroeperstijl gaat. “Ik kan de dominante omroeper spelen maar het is niet mijn meest natuurlijke stijl.”

Op korte tijd had hij, naast zijn gewone omroeptaken, zijn eigen, dagelijkse, twee uur durende, muziekshow. Het nieuwe sportanker van het stations was de wat arrogante en verbale advocaat, Howard Cosell, die voorheen op ABC gastheer was van Speaking of Sports. Het klikte met Cosell, in hoofdzaak door Owen's uitgebreide kennis van sport. Telkens wanneer Cosell moest vervangen worden sprong Owen in om hem op radio te vervangen, en toen in 1962 New York een nieuwe major league baseball franchise mocht verwelkomen, sprong hij vaak in voor Cosell post-game shows over de Mets. Owen becommentarieerde later nog die samenwerking met zijn mentor: "Howard had een zachtmoedige kant en kon goede raad geven."

In de vroege jaren 60 begon ABC met een gevarieerd sportprogramma Wide World of Sports, welke immens populair werd. Voor die reeks werd Owen uitgestuurd het boksen en het ijsschaatsen te verslaan.

Op een bijeenkomst in 1961 van de Nationale vereniging van Broadcasters haalde Newton Minow, de voorzitter van de Federale communicatie commissie stevig uit naar het televisielandschap welke hij een "groot braakliggend noemde". Hij daagde de zenders uit om hun programmering te verbeteren. Het eerste netwerk dat probeerde hieraan tegemoet te komen was ABC. In de herfst van 1962, bracht het een show "op maat van kinderen en tieners" genaamd Discovery en ze huurden voor de presentatie twee Hollywood acteurs, Frank Buxton en Virginia Gilmore, in als co-presentatoren en met Owen als omroeper. Aanvankelijk, was het formaat gebaseerd op studiogesprekken met Buxton en Gilmore die alle onderwerpen uit geschiedenis, cultuur, wetenschap en kunst kozen.

In 1965 huurde een firma uit Cincinnati, Ohio in om de stem te verzorgen van Ellery Queen (in meer dan 500 radio episodes). Deze korte gesyndiceerde presentaties kregen de naam Ellery Queen's Minute Mysteries. Het mysterie werd in de 60 seconden dat het werd uitgezonden uit de doeken gedaan en de luisteraar werd aangemoedigd om de oplossingen door te bellen. Voor de juiste oplossing werd dan een prijs aangeboden. De shows liepen tot de vroege jaren tachtig.

In 1966, werd het boek Radio's Golden Age uitgegeven met Owen en Buxton als de auteurs. Buxton verliet Discovery en Bill werd gepromoveerd tot studiopresentator bij on Discovery naast actrice Virginia Gibson, die ondertussen zelf was genomineerd voor een Tony Award. Bij het begin van het vijfde seizoen op 25 sep 1966, zag het publiek de show in kleur en met een gewijzigd format, hierbij konden Owen en Gilmore reizen naar verschillende locaties.
De show sleepte enkele Emmy Awards in de wacht.  “Vermits het werd uitgezonden op zondagmorgen om 11:30 voorzag het hoofdzakelijk in een vocabularium geschikt voor 15 jarigen, maar het publiek bestond evenzeer uit een groot aantal volwassenen,” getuigt Bill over Discovery, welke liep tot 1971.

In 1971, verscheen DJ,  een boek over een deejay geschreven door Owen en omroeper Allan Jefferys. Het daarop volgende jaar voorzagen ze een grote uitbreiding op hun voorgaande boek zodat het echt de "first encyclopedia of old-time radio programs" met de nieuwe titel The Big Broadcast 1920-1950.

In de jaren 70 nam hij op radio terug zijn job als omroeper op en was opnieuw regelmatig vervanger voor Howard Cosell bij Speaking Of Sports.

In 1975 stak Owen van wal met een nieuw communicatiemedium - kranten. Dit keer samen met striptekenaar Don Sherwood, creëerde Owen een populair gesyndiceerde strip genaamd Return With Us To. . . Wat in meer dan één manier geleek op Robert Ripley's Believe It Or Not, maar in de plaats van vreemde feiten lag de focus op het recreëren van het "warme nostalgische gevoel van radioprogramma's, popcultuur en historische personages" uit het verleden. Sherwood voorzag de tekeningen bij het script van Owen (Afbeelding hieronder).

Op 5 juli 1982, debuteerde bij ABC-TV een nieuwsshow met Steve Bell en Kathleen Sullivan als anker. Owen was de aankondiger, maar al vlug, werd hij het populairste onderdeel van het uurlange programma. Hij gaf zelf aan dat omwille van een technische probleem de producer hem vroeg om de aankondiging van de commercial te verlengen, dus vroeg hij de kijkers een quizvraag met betrekking tot Thomas Jefferson waarop ze na de reclame het antwoord kregen.  Niet lang daarna werden de quizvragen een vast onderdeel van de onderbrekingen. Op 6 augustus 1984, publiceerde the Associated Press een artikel waarin stond dat er eigenlijk weinig bekend is over "de man die "ABC's World News this Morning" opvrolijkt met feiten, filosofie, puzzels en aforismen[en] die uiteindelijk meer mail krijgt dan wie dan ook verbonden aan de show, met inbegrip van de ankers." Owen verzamelde kleine feiten uit magazines en kranten en las ze voor tijdens de uitzending. De kijkers smulden er van. De show's producer, Rick Kaplan, stelde het als volgt, "Ik denk dat het publiek de ankers tolereerde tot Bill er aan komt." Jim Lowe, nog best bekend van zijn opname, de Nr. 1 uitvoering van The Green Door uit 1956 werd erkend als de Quiz Koning. Toen die Lowe Owen geen vraag kon voorleggen waarop die het antwoord niet wist liet hij de kroon ook aan Owen over. Aldus werd een man geboren en getogen in Noord Dakota, die op het nationaal had gemaakt zowel op radio, televisie, film, kranten en boekwereld nog het meest trots op zijn onofficiële kroning als "King of Trivia".

In 1990, na 30 jaren aanvaarde Bill een vervroegd pensioenpakker van ABC en werd een omroeper bij WOR, Channel 9, in New York City voor nog drie jaar.

Hij bleef zeer actief. In 1990, bracht men de film The Handmaid's Tale uit met Natasha Richardson, Faye Dunaway, en Robert Duvall. In de rol van Amerikaans omroeper werd beroep gedaan op Bill Owen. Datzelfde jaar werd Owen de voornaamste stem van het superstation WWOR, dat deel uitmaakte van Fox en gericht was op New York City. Hij bleef er tot 1994 en deed daarna radio en televisie commercials.

Onlangs nog bracht Owen nog boeken uit als The Over 60 Trivia Book; All Those Things My Teacher Never Told Me; en Runners-up, Bridesmaids, & Second Bananas. Owen bleef een voorliefde hebben voor het verzamelen van obscure stukken informatie door velen trivia genaamd.

Dan had hij ook nog twee korte opdrachten bij Juke Box Radio - waar hij, onder meer, muziek speelde van Frank Sinatra, Bing Crosby end Perry Como, – en wat tussendoor ook nog wat te horen was bij WVNJ radio.

Bij Bloomberg Radio, bij wie hij af en toe over 10 jaar te horen was deed hij voiceovers alsook voor kabelkanalen in Rockland en Westchester counties in de staat New York.

Bill en zijn vrouw, Rosemary, leefden in Valley Cottage, N.Y. sedert 1962. Ze zijn fervent bridge spelers en beoefenen ballroom dans. Rond 2007 verhuisden ze naar Noord Carolina.

Onlangs maakte hij nog een pilootaflevering voor een televisieshow over oude films welke wellicht op kabel zal worden uitgezonden. ⁵
Hij blijft werk doen voor radio en TV commercials, waarvan de meest bekende een serie voor het National Motor Museum Mint is. Hij treedt ook op voor senioren met een nostalgisch programma over old-time radio en andere herinneringen aan de jaren 30 en 40.

In 2013 verscheen ook een nieuw boek, Dropping Names die de lezer meeneemt op een prachtige 60 jarige reis doorheen de wereld van uitzendingen, waarbij hij ons voorstel aan de beroemden en niet zo beroemden die hij zelf ontmoette of mee werkte.

"Er zijn twee soorten mensen op de wereld, de nemers en de gevers. De nemers eten lekkerder, maar de gevers slapen beter."

Rosemary overleed op 10 februari 2018 in Greenville SC.

Bill blijft boeken publiceren als Say That Again!: The Homophonic Trivia Quiz (apr 2022) en The Only Top 10 Lists Worth Arguing About (jun 2022), om de meest recente te noemen. 

Tegen het einde van zijn podcast uit juli 2026 blikte Bill vol trots terug op zijn groeiende familie. Hij sprak vol warmte over zijn achterkleinzonen, Bowen en Austin, in Charleston, South Carolina; zijn kleindochter Jessica en haar man Sean McBride; en zijn kleinzoon Jeffrey, die piloot werd, samen met diens vrouw Jenna.

Terugkijkend op bijna een eeuw concludeerde Bill Owen dat hij buitengewoon veel geluk had gehad. Zijn leven was gevuld met familie, sport, radio- en televisiewerk, militaire dienst, onvergetelijke ervaringen en blijvende vriendschappen.  "Ik wil iedereen die luistert het allerbeste wensen," zei hij tot slot. "Ik hoop dat jullie leven net zo leuk is als het mijne."